Door de vernisafname kwamen ook vingerafdrukken langs de randen tevoorschijn die vermoedelijk zijn ontstaan toen het doek werd verplaatst terwijl de verf nog niet droog was (afb. 2). Na verwijdering van oude retouches werden ook andere afdrukken in de natte verf beter zichtbaar. Die zijn waarschijnlijk ontstaan toen het schilderij per ongeluk tegen iets aan leunde.
Het verfoppervlak zelf zit vol met stofkorreltjes die in de natte verf zijn ingebed. Dit alles getuigt van Sargents werkwijze: hij moet snel hebben gewerkt en het schilderij hebben verplaatst toen het nog nat was.
Onderzoek
De ververs die zijn afgebeeld op het schilderij gebruikten blauworganisch indigo om textiel te verven. Het verkrijgen van deze kleurstof was een tijdrovend en specialistisch proces. In het laatste kwart van de 19de eeuw werd ook synthetisch indigo ontwikkeld dat vervolgens zijn weg vond naar de verfindustrie.
Tijdens de behandeling van het werk rees de vraag welke blauwe verf Sargent gebruikte voor de kleur die zo’n belangrijke rol speelt in deze voorstelling. Zou hij synthetisch indigo hebben gebruikt? En zo niet, welk blauw dan wel?
In een van Sargents schilderkisten zijn tubes met het label ‘indigo’ aangetroffen, maar onbekend is wat er daadwerkelijk in zit en of hij deze kleur meenam op zijn reis naar Egypte. Om het blauw in de Egyptische indigoververs te analyseren werd begonnen het werk te onderzoeken met een macro-röntgenfluorescentiescanner (macro-XRF-scanner).
Met deze niet-invasieve techniek kunnen een aantal chemische elementen worden opgespoord die een indicatie kunnen zijn voor de in de gebruikte verf aanwezige pigmenten. Op basis van dat onderzoek weten we nu dat Sargent in dit schilderij in ieder geval kobaltblauw en ultramarijnblauw gebruikte.
Verder blijkt de grondering te bestaan uit loodwit (het hoofdbestanddeel). Daarnaast zijn er twee verschillende soorten organisch rood gebruikt, evenals omber, okers, beender- of ivoorzwart, een niet-geïdentificeerd paars, en chroomoxidegroen. Deze reeks pigmenten past bij wat al eerder over Sargents kleurgebruik is onderzocht, maar geeft mogelijk geen uitputtend beeld.
Zo zijn er op dit schilderij met een stereomicroscoop ook paarse pigmentkorrels gevonden. Om die te identificeren, en ook de aanwezigheid van andere mogelijke kandidaten voor het blauw (zoals indigo en Pruisisch blauw) vast te stellen of uit te sluiten, moeten andere methoden worden toegepast. Daar is vooralsnog niet voor gekozen.
Tijdens het onderzoek met de macro-XRF-scanner werd wel een andere opmerkelijke vondst gedaan. Het beeld dat de scanner vormde, liet een afwijkende vorm zien waarin het element kwik (Hg) aanwezig is (afb. 3).
Het enige pigment dat kwik bevat is het rode pigment vermiljoen, maar deze kleur komt niet voor in de compositie van de Egyptische indigoververs. Door de scan 180 graden te draaien wordt duidelijk dat de afwijkende vorm bestaat uit twee benen en voeten, met bovenaan een deel van een hand (afb. 4).